7. MEKTUP - CATHARSİS
Gönlünü yaban atlara adamış bir alnın dikliği
Elasında kaç günahkâr kalem kaç peygamber ihtirası.
O çılgın nehrin sonunda. karaya vurmuş sabır
Yorgan gibi çekiliyor parmak uçlarımdan gecenin kahkahası.
Üşüyorum bütün kehanetlerde. kaçamam varoluşumdan. tek kalple ısınmaz güneş
Sonlu bir maceranın korkusuyla sonsuzu arayan çocuk
Ağaçlardan çok sevme kimseyi.
Söz sana yeni anılar getireceğim Musa dilinden
Kırık kadehte İsa kanı
Örümceksiz mağara Muhammed’den
Artemisya bana kalırsa gerçek Tanrı
Zamanı kesen keser karanlığı.
Hadi kopar kalbini çokbilmişlikten
Çağrılmayı boş ver
Geçmişi kolaçan eden göğün önünde günaha dönüyor hatıralar
Düşünebilen bir taş bul şu ışık denizinde
Gözlerinden dudaklarına inen o tuzlu yol. Sevişmek ne kutsal hazine.
Seni sevdim. Beni sevdin
Ah! O hayatı büyüten aşk
Bakışında hedef şaşmaz gerçeğin oku
Erken yaşlanan gençlik. Geç varılan olgunluk
Söz sana yeni acılar getireceğim. Ebediyen susacaksın yitirdiklerine
Geri bakma. Zaman kanayan bir taş
Kapatırsın üstünü tükürükle günahların.
Yıldızlardan daha aşağı bir yerde katlanmış evren
Ölümsüzlük noktasında bir ben var
İsmim artık sen değil.
Xakestari
