5. MEKTUP – TEMENNA

5. MEKTUP – TEMENNA

susadım. sarı yazın kollarında. uzun sürdü yas

yakıcı buz.  çakmak taşı gözler. güzelliğin uzun değil bir bedel sunma

geri dönmez sabahın salâsı

bize

sonuna ayrılık düşmeyen bir söz,

konuşmayan bir tanrı gerek

göz yaşların nerde!

yağmurun ayak izi toprağın göğsüdür

çarptığı duvarın sesi rüzgar

insan unuttuğunu bir gün hatırlar hatırladığını unutulmaz sanır

çocukluk  işte!

susadım. sesini ezberleyen her hecede. kendime rastladım

ilk değildi avuçlarımın bu son temennası

Tahir bir yüreğe muhtaç

bize

yeni bir yaşam tanımı gerek

ikimiz de ayrı yaşarken aşkı bir ölümlüden

yanıldık deme!

zamanın bir yüzü keser bir yüzü döner

el değişim geçirir

Zühre tükenir. taş kırılır. ateş düşer

duymuyor musun?

sana ismini bile sormadım çağrılmıyorsam eğer!

Xakestari

4. MEKTUP - ZİKİR

Zamanı hiç bir tanrıya sorma

Açılıp kapanan evrenin varlığına sıkıştır kalbini

Meydan ateşlerinin çıplak buğusunda bir ten anları tüketen

Aşk ve ölümün kucağında yok zaman.

Var bir zaman

saksılar susar acı toprakta solunca

mor çarşaflar yokluğun göğüne asılır bir çok zaman.

Görmedin.

Kanayan kanatlarını açar hatıralar

insan bir yastığa ve en uzak yıldıza aynı şefkatle dokunur

ağlayınca

kelimeler  bir uzak iklim yeşili

yaşamın göz bebeklerini sarsan

mezar sessizliğinde bir aşkı konuşmanın anlamı var mı?

Söylemedin.

Yakamozlara kulaç atılmıştı ve zaman parlaktı

bir kara deliğin kapısında kesik başıyla

mavzerinde büyütmek için bütün aşkların şiddetini

hiç teslim olmamış o cennet, o Zühre

kapında secdeye vardı.

Duymadın.

Tanrı’nın yüzüdür zaman

göz pınarından akar zeytuni sözler

gökkuşağına inananlar için

içinde sevda taşıyan bütün gemiler kırılmaz cam

aşkın kalbi hep ıslak.

Bilmedin.

Yalnızlığın tükendikçe günahın büyüyor

Artık zikretme beni.

Xakestari

3. MEKTUP - Zbigniew Budenmayer

  Üçrenk’e armağan

İlk zamir üç.

Yalnızlık mutlak değil iki yarin arasına düşmez aşkın tüyleri yolunduğunda

göze göz, dişe diş bir intikamın her dili bir.

Oysa bakışı rengârenk Güneş’in

mektuplarını elden vermeyenler zamirsiz yaşar

vakitsiz bir kıtaya özlem duyarak.

Ölüm gelir: Ben Sen O.

Ölüm yalnız gelir her yüzyılda hizmetçi kılıklı aşkın piçi

öznesi dikenlere asılır, çiçek susar, deniz şaşırır, yol ateşlenir.

Ölüme ve aşksızlığa direnir ses mavi beyaz kırmızı.

Rahmin o büyük yalnızlığı dillenir ana çocuk hayat

dönme başkasına. o sen. dön kendine. o başka

bil.

Ölüm gelir: Bir kalp durması

o müzik ölümsüz renk.

Bütün aromatik akortları aorttan gelen yüzüm; gök kar ateş

sevdanın olmadığı duraklarda bekler nefret

kör bir cismin ruhsuz hali heykel bile değil insan eli değmeden

yanlış gemilerin yolcuları buluşmuyorsa eğer, ya kaptanı ya da yolcuları değiştirmeli

biz’e kıtasız vakitler gerek.

Tanrıdır ölüm 7. Gün.

Sonrası yalnızlık. bir incir yaprağına sığamayan.

Yaratıcılığın sonsuz sabrından

zamirsiz dosta Requem: Bir köpeğin bir insandan ayrılmayan çığlığı

Giden: Ölüm

anahtarsız  el

kapısız ev

bütün açıklığıyla kapalı

aşk içinde aşk için yaşayın bir gün;

İsimsiz çağırın ben’i.

Xakestari

2. MEKTUP - HEVES

Zor aşkın sandalına U dönüşünü yaptıran kayalıklarda

yemin bozanlara karşı 

şafağın sabır taşlarında göz bebeklerimi morarttım.

Neyi hak ediyordu, bütünleşme kelimelerinde eylemin can alıcı harfini kesip 

bırakan.

Açık kalbin düşlerinden gerçeğin şevki kızıl korku paydası yüksek

boz intikam havası çıkaran

göbek taşı terli çocukların yüzünde

parmak izim buz gibi

sustum.

On bin yıl sonra o sesin içine sevgiliye çizili çiğdeme dokundum

yazı yoktu.

Aşk susunca parlıyordu güneşin katli

mızrabın ızdırabı kırlangıç çığlığı eşliğinde

göğü bozuyordu inançsızların hamamı

bir tuhaf inkardı yine bütün hatıraları

geçmişi yanıltmak için yaşıyorlardı sanki aşkı

sustum.

Turkuaz çinideki o çiçeği öpmez mi insan

son çizgide yağmurları kucaklamadan

susmadım

taştaki yeminin gözlerine dokundum.

Yeniden ölmeye hazır değilim.

Sana çağrılabilen bir heves buldum.

 

Xakestari

 

http://www.ucrenksanat.blogspot.com

1. MEKTUP - HAMARTİA

Sözleşmenin altına yazılı o inatçı bakışın bam teli vurdu.

Oyuna sürgün bir yemini andırıyordu.

Tarifsiz yemek tadında öpüşmenin intihar faslına bir adım kalmışken.

Gece durdu.

Yazık mıydı sevgisine sevgisizliğe dayalı bir omzun içinden geçmeye çalışıyor aynasız.

Kasıklarını dinleme boz anlaşmayı.

Boz renkli o kağıdı parşömenzade yap. Yoksa boynunda dolaşan bu öpüş on başlı ejderhaya dönüşecek ve yakacak yakamozları.

Bakışına kırmızı yak. İhtarından bir intihar çıkaracaksa bırak.

Bütün yollar ona kapansın akşam akşam.

Sabah biliyorsun saçları olmaz kadınların. Sabah biliyorsun arzusu dingin yataklarda med ve cezri karışmış olur bir erkeğin.

Ruh aradı sende kurşun kalemle talep edilmiş. Ruh kaçağı kara kalemle çarpılı.

Ellerini çaprazla göğsüne inip kalkmasın hızı.

Ayrılığın mührünü baştan kazan bir kalple oyun olmaz.

Hiç prensi ve prensibi olmamış bir soluk o. Atlı taklidi yapıyor Akasya sokaklarına beyaz aşk dağıtarak ihtiyacın gözünü boyuyor.

Şimdi geceye dağılan umutlarını topla bir bir iki yıldız arasında vurgun yeme.

Öfke kontrolünden kork öfkenin kendisi gibi geçemeyen.

Aşk kontrolcülerinden kork sevdayla yüzleşmeyen.

Bir adım kaldı sahile küreğin ucunda bir mavi umut

Anlaşmayı boz yürekli ol: ‘seni seviyorum’ de.

Yüzüne bakma ay daha karanlık.

İsmini bile unutur hızla giden. Sakın çevirme.

 çağrılabilen bir isim dile.

Xakestari