5. MEKTUP – TEMENNA

5. MEKTUP – TEMENNA

susadım. sarı yazın kollarında. uzun sürdü yas

yakıcı buz.  çakmak taşı gözler. güzelliğin uzun değil bir bedel sunma

geri dönmez sabahın salâsı

bize

sonuna ayrılık düşmeyen bir söz,

konuşmayan bir tanrı gerek

göz yaşların nerde!

yağmurun ayak izi toprağın göğsüdür

çarptığı duvarın sesi rüzgar

insan unuttuğunu bir gün hatırlar hatırladığını unutulmaz sanır

çocukluk  işte!

susadım. sesini ezberleyen her hecede. kendime rastladım

ilk değildi avuçlarımın bu son temennası

Tahir bir yüreğe muhtaç

bize

yeni bir yaşam tanımı gerek

ikimiz de ayrı yaşarken aşkı bir ölümlüden

yanıldık deme!

zamanın bir yüzü keser bir yüzü döner

el değişim geçirir

Zühre tükenir. taş kırılır. ateş düşer

duymuyor musun?

sana ismini bile sormadım çağrılmıyorsam eğer!

Xakestari

4. MEKTUP - ZİKİR

Zamanı hiç bir tanrıya sorma

Açılıp kapanan evrenin varlığına sıkıştır kalbini

Meydan ateşlerinin çıplak buğusunda bir ten anları tüketen

Aşk ve ölümün kucağında yok zaman.

Var bir zaman

saksılar susar acı toprakta solunca

mor çarşaflar yokluğun göğüne asılır bir çok zaman.

Görmedin.

Kanayan kanatlarını açar hatıralar

insan bir yastığa ve en uzak yıldıza aynı şefkatle dokunur

ağlayınca

kelimeler  bir uzak iklim yeşili

yaşamın göz bebeklerini sarsan

mezar sessizliğinde bir aşkı konuşmanın anlamı var mı?

Söylemedin.

Yakamozlara kulaç atılmıştı ve zaman parlaktı

bir kara deliğin kapısında kesik başıyla

mavzerinde büyütmek için bütün aşkların şiddetini

hiç teslim olmamış o cennet, o Zühre

kapında secdeye vardı.

Duymadın.

Tanrı’nın yüzüdür zaman

göz pınarından akar zeytuni sözler

gökkuşağına inananlar için

içinde sevda taşıyan bütün gemiler kırılmaz cam

aşkın kalbi hep ıslak.

Bilmedin.

Yalnızlığın tükendikçe günahın büyüyor

Artık zikretme beni.

Xakestari

3. MEKTUP - Zbigniew Budenmayer

  Üçrenk’e armağan

İlk zamir üç.

Yalnızlık mutlak değil iki yarin arasına düşmez aşkın tüyleri yolunduğunda

göze göz, dişe diş bir intikamın her dili bir.

Oysa bakışı rengârenk Güneş’in

mektuplarını elden vermeyenler zamirsiz yaşar

vakitsiz bir kıtaya özlem duyarak.

Ölüm gelir: Ben Sen O.

Ölüm yalnız gelir her yüzyılda hizmetçi kılıklı aşkın piçi

öznesi dikenlere asılır, çiçek susar, deniz şaşırır, yol ateşlenir.

Ölüme ve aşksızlığa direnir ses mavi beyaz kırmızı.

Rahmin o büyük yalnızlığı dillenir ana çocuk hayat

dönme başkasına. o sen. dön kendine. o başka

bil.

Ölüm gelir: Bir kalp durması

o müzik ölümsüz renk.

Bütün aromatik akortları aorttan gelen yüzüm; gök kar ateş

sevdanın olmadığı duraklarda bekler nefret

kör bir cismin ruhsuz hali heykel bile değil insan eli değmeden

yanlış gemilerin yolcuları buluşmuyorsa eğer, ya kaptanı ya da yolcuları değiştirmeli

biz’e kıtasız vakitler gerek.

Tanrıdır ölüm 7. Gün.

Sonrası yalnızlık. bir incir yaprağına sığamayan.

Yaratıcılığın sonsuz sabrından

zamirsiz dosta Requem: Bir köpeğin bir insandan ayrılmayan çığlığı

Giden: Ölüm

anahtarsız  el

kapısız ev

bütün açıklığıyla kapalı

aşk içinde aşk için yaşayın bir gün;

İsimsiz çağırın ben’i.

Xakestari