Dilimde kara gecelerin topal ezgisi
her ilişkide ateşin yeniden icadı
ay kırık gökyüzü hain
‘bu cehennem bizim’
denenmiş intiharları konuşuyoruz kaç yüzyıldır
neyi tazelesem üstüne eski acılar geliyor
artık yeni bir yalnızlığı dokuyorum herkes gibi
sükunetin vahşetini
kalbin bir son kapısı var
toprakla hesaplaşma vakti gelince
unutma gözlerimde çürüyen şafağı
kollarım geniş ihanetin dar kafesi nasıl şans ama
kapımda kaptanların ölü gemileri ne büyük talih
şimdi bu oyunu bozarsam yıldızlar susar
topladığım utanç çiçekleri o kara böcekler Kafka dilinde
geçmişi unutan anılar ağlar
nasıl teslim olmuştum ilk yaz vakti her şeyimle
yârim yârim yoruldum kesik başınla konuşmaktan
aşkın onura ihtiyacı var
‘üzülme’ demeli şaraba dönen salkımlara
Hepimizin sesini tanırlar bir gün tanrı susunca
Xakestari
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder